پايان نامه

مشخصات پايان نامه:

۹۶/۱۱/۷ دفاع:
۱۱۵۵ شناسه:
سيدرضا درويشي دانشجو:
حكم فقهي بي توجهي به حفظ اسرارنظامي عنوان فارسي:
The figh verdict on carelessness in preserving military secrets عنوان انگليسي:

چكيده

پيشرفت‌هاي فراواني كه امروزه در حوزه علم و فناوري در سخت‌افزار و نرم‌افزار پيش‌آمده توسعه عرصه‌هاي امنيتي، جاسوسي وضدجاسوسي را به همراه آورده است و قطعاً حفظ امنيت پايدار در همه حوزه‌ها خصوصاً نظامي و امنيتي را با چالش و مخاطرات فراوان و مصاديق پيچيده مواجه ساخته است، منطبق با انبوه روش‌هاي مدرن جاسوسي و تبادل اطلاعات، فقه اسلامي و فقهاي عالي‌قدر نيز بايد با توسعه و تحكيم مباني استنباط خود، احكام فقهي اين صورت‌مسئله‌هاي جديد را در حوزه امنيت و حكومت، به‌روزرساني نموده و در اختيار كارگزاران امنيتي قرار دهند. بدون ترديد حفظ امنيت، محقق نخواهد شد مگر با سختگيري و مراقبت در مورد حفظ اسرار فردي، اجتماعي، نظامي و اقتصادي و در اين ميان اسرار نظامي از اهميت بيشتري برخورداراست. پژوهش حاضر با اعتقاد به وجوب و ضرورت حفظ اسرار نظامي، «حكم فقهي بي‌توجهي به حفظ اسرار نظامي» را موردبررسي قرار مي‌دهد و تبيين مي‌كند اگر دقت لازم در حفظ اسرار نظامي اعمال نشود و به ضايعه‌اي انجامد، اين بي‌توجهي و آن ضايعه چه حكمي ازنظر فقهي دارند؟ اميد آنكه براي دادگاه‌ها، محاكم نظامي و شعبات قضايي در يگان‌هاي نظامي و انتظامي مفيد واقع گردد و در انطباق احكام صادره براي پرونده افرادي كه نسبت به حفظ اسرار نظامي مرتكب اهمال و كم‌كاري گرديده‌اند، تسهيل ايجاد نمايد.

بدون ترديد حكم فقهي افشاء اسرار نظامي حرمت است و حكم وضعي آن ضمان و از نوع قهري است؛ اما اين سؤال باقي است كه اگر افشاء غيرعمدي محقق شود چه احكامي بر آن مترتب مي‌شود؟ در تحقق مفهوم افشاء عمدي عنصر عمد، تجاوز، قصد، انگيزه و خفا شرط است همچنين افشاء كننده بايد به نحوي مورد اعتماد قرارگرفته باشد و اگر دشمن و معاند باشد افشاء سرّ در مورد وي صدق نمي‌كند. حديث رفع، از احاديثي است كه براي اثبات برائت شرعي، به آن استدلال شده است. در اين حديث پيامبر (ص) مي‌فرمايند: «رُفِعَ عَنْ أُمَّتِي تِسْعَةُ أَشْياءَ الْخَطَأُ وَ....» ؛ اين روايت دلالت بر رفع حكم اعمال خطايي غير از افشاء عمدي اسرار نظامي دارد لذا از ديدگاه شارع، اميني كه در حفظ و حراست از امانت و عهد و پيمان و اسرار با قصد و انگيزه و در خفاء تعدي و تضييع ‌كند مرتكب خيانت شده است.

موضوع بحث ما در اين تحقيق افشاء خطايي است كه در اثركم‌كاري و كم‌توجهي واقع‌شده باشد كه مي‌توان آن را تفريط در حفظ اسرار خواند. در تفريط عنصر قصد و انگيزه وجود ندارد لذا شخص مفٌّرِط با تفريط؛ يعني با اهمال و بي‌توجهي، حدودوثغور شرعي، قانوني، عرفي و نظامات اجتماعي را رعايت ننموده و عملي كه انجام آن واجب بوده، ترك نموده است، برخلاف ساير موارد كه شارع در مورد سهو و نسيان همواره قائل به تسامح است اما مسامحه كننده در حفظ اسرار تبرئه كامل نمي‌شود بلكه ضمن احراز تقصير، مجرم و ضامن بودن وي نيز قطعي است، ليكن از ديدگاه شارع، عرف و قانون اين شخص خائن ناميده نمي‌شود بلكه او خاطي است و قانون‌گذار بر اساس حكم وضعي مربوطه شخص مرتكب را ضامن قهري دانسته و ضمن اعمال مجازات كيفري مقرر در قانون وي را به‌انحاءمختلف ملزم به تأديه خسارت وارده مي‌نمايد.

چکيده:

واژه‌هاي كليدي: افشاء اسرار، اسرار نظامي، امنيت، عنصر عمد و سهو، تفريط

کلمات کليدي

اساتيد:

دکتر محمدرضا رضوان طلب استاد راهنما:
دکتر حسين داورزني استاد راهنماي دوم:
دکتر رضا خرم طوسي استاد مشاور:
استاد مشاور دوم:

مقالات مستخرج از پايان نامه:

چکيده سال انتشار Pages Vol/Issue نام مجله/همايش/انتشارات نويسندگان عنوان داخلي/بين المللي وضعيت نوع رديف

تماس با ما

اداره رياست: ۸۸۳۹۱۴۰۰-۰۲۱
امور مالي: ۸۸۳۹۰۸۸۷-۰۲۱
امور اداري: ۸۸۳۹۸۸۶-۰۲۱
آموزش: تماس با کارشناسان آموزش
دورنگار: ۸۸۳۹۰۸۸۹-۰۲۱
دورنگار دبيرخانه: ۸۸۳۹۰۸۸۶-۰۲۱ داخلي ۲۶۰

تهران، بلوار کشاورز، خيابان وصال شيرازي، كوچه فردانش پلاك ۲

آمار وب سايت

توجه

تمامي حقوق براي پرديس البرز دانشگاه تهران محفوظ است. بازنشر اطلاعات اعم از اخبار صفحات وب سايت با ذکر منبع بدون اشکال است. ارجاع به پايان نامه‌هاي دانشجويي بايد قالب استاندارد علمي انجام شود.