پايان نامه

مشخصات پايان نامه:

۹۵/۱۲/۱۳ دفاع:
۱۴۸۸ شناسه:
ارزو عادلي فر دانشجو:
تاثير تركيب تمرين هوازي و مكمل گيري آويشن بر بيان ژن PGC-1α و T fam در رت هاي بالغ عنوان فارسي:
The Compound Effect of Aerobic Training and Thyme Supplementation on the expression of the PGC-1α and T fam in the adult rat عنوان انگليسي:

عملكرد ورزشي ورزشكاران در مسابقات استقامتي به توانايي حفظ و توليد بازده بالاي انرژي در واحد زمان بستگي داردكه عوامل زيادي از جمله تمرين و تغذيه در بهبود عملكرد اهميت بسزايي دارند. بنابراين، داشتن يك تغذيه خوب و استفاده بجا از مكمل‌هاي مناسب در عملكرد ورزشكاران نقش مهمي بر عهده دارد. بر همين اساس ورزشكاران تمايل زيادي براي مصرف مكمل هاي نيروزا دارند تا بتوانند انرژي مورد نياز خود را براي انجام فعاليت هاي ورزشي طولاني مدت تامين كنند و خستگي را به تعويق اندازند. حال آن‌ كه استفاده از مكمل‌هاي غذايي گاهي عوارض جانبي ناخواسته‌اي را نيز به دنبال دارد و ممكن است ميزان كلي ريز مغذي هايي كه از رژيم غذايي و مكمل هاي غذايي دريافت مي شود از حد طبيعي خود در بدن بيشتر شوند (4). از طرفي استفاده از برخي مكمل‌هاي غذايي حتي ممكن است توان و پتانسيل يك فرد را در انجام فعاليت هاي ورزشي كاهش دهد (5). بنابراين امروز تحقيقات زيادي به منظور تهيه مكمل‌هاي غذايي مناسب با كمترين عوارض و بيشترين بازدهي صورت گرفته است.

در اين زمينه، گياهان دارويي كه داراي تاريخچه طولاني به خصوص در مشرق زمين هستند امروزه به شكل ويژه اي مورد توجه قرار گرفته اند (6) و مطالعات زيادي بر روي آن‌ها به منظور توليد داروهاي مختلف و جديداً مكمل‌هاي غذايي صورت گرفته است. مطالعات متعدد نشان داده‌اند كه گياهان دارويي همانند سير، زنجبيل، شنبليله، عصاره انار و غيره به دليل جلوگيري از تجمع پلاكت‌ها و فعال شدن فاكتورهاي فيبرينوليز، موجب افزايش سياليت خون و در نتيجه افزايش خون‌رساني به عضلات و افزايش توان فرد در انجام فعاليت‌هاي ورزشي مي‌شود (7). همچنين، اين‌گونه مكمل‌هاي گياهي مي توانند ازتجمع لاكتات و آمونياك جلوگيري كنند (4) و به علت بالا بردن بايوژنز ميتوكندريايي، توليد انرژي هوازي را بهبود بخشيده و وقوع خستگي مركزي و محيطي را به تاخير اندازند(8). پژوهش‌هاي متعدد، علت چنين تأثيراتي را ناشي از خاصيت آنتي اكسيداني گياهان دارويي دانسته‌اند.

يكي از اين گياهان دارويي كه در طب سنتي ايران كاربرد بسيار زيادي دارد و بدليل وسعت پراكندگي آن در اكثر نواحي كوهستاني ايران دسترسي به آن راحت است، آويشن مي‌باشد(10). از آنجا كه يكي از شاخص‌هاي تعيين كننده-ي عملكرد ورزشي محتواي ميتوكندري سلول‌ها است، تقسيم و افزايش تعداد ميتوكندري‌ها در طول دوره تمرين موجب افزايش VO2max، تغيير سوبسترا از كربوهيدرات به چربي و تاخير در تجمع لاكتات شده، در نتيجه خستگي را به تعويق مي اندازد(11). لذا، به دليل نامشخص بودن تاثير آويشن بر عملكرد ورزشي استقامتي عليرغم بالا بودن خاصيت آنتي‌اكسيداني آن، اين پژوهش با هدف تهيه يك مكمل نيروبخش از عصاره آويشن و بررسي تاثير آن بر توان هوازي و عملكرد استقامتي با تكيه بر بايوژنز ميتوكندريايي موش‌هاي صحرايي اجرا خواهد شد.

از ديرباز دستكاري‌هاي رژيمي و استفاده از عوامل ارگوژنيك مورد توجه ورزشكاران بوده است، به گونه‌اي كه امروزه مصرف مكمل‌هاي غذايي در ورزش به حدي است كه كمتر ورزشكاري را مي‌توان ديد كه لاقل در برخي از دوره‌هاي ورزشي خود نوعي از مكمل غذايي را در برنامه خود نداشته باشد (12). ولي عليرغم توليد صنعتي مكمل‌هاي شيميايي، ضرورت جايگزين كردن مواد و تركيبات طبيعي به جاي مواد شيميايي به دليل اثرات نامطلوب آن‌ها موجب شده است توجه ورزشكاران، پژوهشگران و متخصصان علوم ورزشي به استفاده از مكمل‌هاي گياهي معطوف شود (13). يك دسته از مكمل‌هاي گياهي كه مورد توجه ورزشكاران قرار گرفته است، مكمل‌هاي گياهي ضد اكسايشي است. در حقيقت، فوايد مكمل‌هاي گياهي ضداكسايشي براي تقويت دستگاه ضداكسايشي بدن، موجب مصرف فراوان اين مواد توسط اين افراد شده است زيرا پژوهش هاي بسياري فوايد استفاده از اين مكمل‌ها را تأييد كرده اند(13).

آنتي اكسيدان‌هايي طبيعي مثل كوآنزيم Q10، كوئرستين (8) و رزوراترول (14) ضمن اينكه مي‌تواند نقش بيوانرژيكي و تقويت سيستم آنتي اكسيداني داشته باشد، مي‌توانند بايوژنز ميتوكندريايي عضلات اسكلتي و مغز را افزايش دهد و از اين طريق، مقاومت به خستگي و عملكرد ورزشي را بهبود بخشند(15). ظاهراً علت اصلي چنين اثراتي، تركيبات پلي فنولي اين مواد است. تركيبات پلي فنولي مواد فيتوشيميايي پلي هيدروكسيله اي هستند كه شامل دو گروه اصلي فلاوونوئيدها و اسيدهاي فنولي است. فلاوونوئيدها خانواده بزرگي از فنول‌هاي گياهي با وزن مولكولي پايين و مشتق از بِنزو- [گاما]-پيرون هستند كه در بيشتر ميوه جات و سبزيجات در اندازه هاي متفاوت وجود دارد (16-18). بعلاوه، مصرف فلاوونوئيدها با شيوع پايين بيماري‌هاي قلبي و انواع خاصي از سرطان همراه است كه مكانيسم آن ممكن است شامل تاثيرات آنتي اكسيدان‌هاي وابسته به فلاوونوئيدها ، اثرات ضد التهابي و تنظيم ژن آن‌ها باشد(17, 18). با توجه به سوابق پژوهشي موجود بنظر مي‌رسد مكمل‌گيري فلاوونوئيدها، بايوژنز ميتوكندريايي را از طريق افزايش در رونويسي PGC-1α و Tfam افزايش مي دهد. PGC-1α، فرمانده تنظيم بايوژنز ميتوكندريايي در نظر گرفته مي شود كه SIRT1 به صورت فيزيكي با PGC-1α تعامل برقرار و آنرا دآستيله كرده و فعاليتش را افزايش مي‌دهد(8). در مجموع PGC-1α نقشي اساسي در بايوژنز و آنژيوژنز ناشي از تمرين عضله اسكلتي بازي مي‌كند (19) كه هر دو عامل مي‌تواند باعث بهبود عملكرد ورزشي در فعاليت‌هاي استقامتي شود.

در اين ميان، يكي از گياهان دارويي كه محتوي فلاوونوئيدي و خاصيت آنتي اكسيداني بسيار بالايي دارد (20) و در طب سنتي به وفور استفاده مي‌شود ولي در تحقيقات مرتبط با مكمل‌هاي ورزشي جاي خالي آن احساس مي‌شود، آويشن است. گياه thymus vulgaris با نام فارسي آويشن جزو خانواده نعنائيان و از گياهان بومي ايران است كه به طور سنتي به عنوان افزودني و چاشني به مواد غذايي افزوده مي‌شود و فراورده‌هاي دارويي مختلفي با مادّه موثرۀ اسانس اين گياه (تيمول) در بازار موجود است (20). در طب سنتي كشورهاي مختلف و همچنين طب نوين، اسانس اين گياه در موارد درمان عفونت هاي دستگاه تنفسي، تشنج، اسپاسم عضلات صاف، نفخ (21)، پر فشار خوني، رماتيسم، قارچ وبيماري هاي جلدي و سردرد (10) مورد استفاده قرار مي‌گيرد. عصاره بخش هاي هوايي اين گياه داراي اثرات ضد التهابي (20)، ضد عفوني كننده، ضد كرم، اشتها آور، آرام بخش و محرك جنسي (10) است و براي تسكين درد زايمان زودرس و درد شكستگي (22) نيز از آن استفاده شده است. امروزه، اسانس آويشن به عنوان ميكروب‌كش در دهان شويه‌ها، محلول‌هاي غرغره، خميردندان‌ها، صابون‌ها، پاك كننده‌ها و فرآورده‌هاي مختلف طبي ضدعفوني كننده مصرف شده است(10). با توجه به اينكه خاصيت آنتي اكسيداني آويشن به خاطر تركيبات فنولي از قبيل فلاوونوئيد و اسيدهاي فنوليك و همچنين تيمول، كاراكرول و گاما تروپين بسيار بالا (20) و در حد آنتي اكسيدان‌هاي صناعي مثل بتا هيدروكسي تولئون (BHT) است (20)؛ شايد بتوان از آن براي بالا بردن عملكرد ورزشي بويژه در ورزش‌هاي استقامتي استفاده كرد كه تاييد اين نكته به بررسي و مطالعه دقيق نياز دارد.

جِنگ و همكاران (2010) در تحقيقي با عنوان « PGC-1α نقشي اساسي در بايوژنز و آنژيوژنز ناشي از تمرين عضله اسكلتي موش بازي مي‌كند ولي نه در تبديل نوع تارها» مشخص كردند كه بيان ناشي از تمرين آنزيم‌هاي ميتوكندريايي (سيتوكروم اكسيداز 4 و سيتوكروم c) و افزايش مولكول‌هاي چسبان مسطح سلول‌هاي اندوتليال-1 (PECAM-1, CD31)- سلول‌هاي اندوتليال مثبت در عضله اسكلتي، در موش‌هاي فاقد PGC-1α به طور معناداري كاهش يافت اماتغيير تارهاي نوع IIb به IIa اتفاق نيفتاد. جالب اينكه دويدن ارادي به طرز موثري يكپارچگي ميتوكندريايي در حال تخريب و بيان پروتئين سوپر اكسيد ديسموتاز 2 را در عضله اسكلتي موش‌هاي فاقد PGC-1α دوباره بهبود بخشيد. بنابراين، PGC-1α نقشي اساسي در بايوژنز و آنژيوژنز ناشي از تمرينات استقامتي دارد ولي نقشي در تبديل تارهاي نوع IIb به IIa ندارد، و بهبود مورفولوژي ميتوكندريايي و دفاع آنتي اكسيداني در پاسخ به تمرينات استقامتي ممكن است مستقل از عملكرد PGC-1α روي دهد. نتيجه گيري اينكه، PGC-1α براي سازگاري هاي كامل عضله اسكلتي در پاسخ به تمرينات استقامتي ضروري است(19).

استينر و همكاران (2011) در تحقيقي با عنوان « تمرينات بدني بايوژنز ميتوكندريايي مغز را افزايش مي‌دهد» نشان دادند 8 هفته تمرين، 6 روز در هر هفته و 1 ساعت در هر روز با سرعت 26 متر در دقيقه با شيب 5 درصد، PGC-1α، SIRT1، CS mRNA، و mtDNA را در بيشتر بخش‌هاي مغزي و عضله سولئوس افزايش داد. به دنبال تمرين، ميانگين زمان دويدن تا واماندگي روي نوارگردان افزايش يافت. اين يافته‌ها پيشنهاد مي‌كنند كه تمرينات بدني بايوژنز ميتوكندريايي مغز را افزايش مي‌دهد كه مي‌تواند نه تنها درباره خستگي بلكه در ارتباط با بيماري‌هاي مختلف سيستم عصبي مركزي و افت عملكرد ذهني مرتبط با پيري كه به بدكاركردي ميتوكندري انتساب داده مي‌شود كاربردهاي مهمي داشته باشد(15).

بوري و همكاران (2012) در تحقيقي با عنوان «تاثير پيري، تمرين بدني و يك وهله فعاليت بدني بر بيان پروتئين-هاي ميتوكندريايي در عضله اسكلتي انسان» نشان دادند كه فعاليت بدني، افت VO2max همراه با پيري را تعديل كرد. همچنين پيري بيان NRF-1 را افزايش و يك وهله فعاليت بدني آنرا كاهش داد، در حاليكه بيان TFAM رابطه بالايي را با VO2max نشان داد و در گروه جوانان فعال افزايش يافت(31).

تحقيقات مختلف به تاثير تمرينات هوازي بر بايوژنز ميتوكندريايي شامل افزايش تعداد و حجم ميتوكندري و همچنين افزايش فعاليت آنزيم‌هاي اكسايشي پرداخته است (15, 23-27)، اما تاثير مكمل گيري آويشن بر PGC-1α و T fam و همچنين تركيب تاثير مكمل گيري و فعالت ورزشي با هم مورد بررسي قرار نگرفته است؛ بنابراين تحقيق حاضر در نظر دارد تاثير مكمل گيري آويشن در كنار تمرينات هوازي را بر PGC-1α و Tfam موش‌هاي صحرايي بررسي كند.

چکيده:

مكمل گيري آويشن، T fam ، PGC-1α ، تمرين هوازي، رت بالغ

کلمات کليدي

اساتيد:

دکتر علي اصغر رواسي استاد راهنما:
دکتر رحمن سوري استاد راهنماي دوم:
دکتر سيروس چوبينه استاد مشاور:
استاد مشاور دوم:

مقالات مستخرج از پايان نامه:

خلاصه ISBN سال انتشار مکان نام مجله/همايش/انتشارات نويسندگان عنوان نوع رديف

تماس با ما

تلفن: ۳۲۸۲۹۰۶۰-۰۲۶
گذاشتن پيغام: فرم

كرج، بعد از پل فرديس، به طرف جاده ملارد، بعد از پمپ بنزين باران، شهرك بنفشه، انتهاي بلوار شرقي، ابتداي بلوار شمالي، پلاك ۳۳۸

آمار وب سايت

توجه

تمامي حقوق براي پرديس البرز دانشگاه تهران محفوظ است. بازنشر اطلاعات اعم از اخبار صفحات وب سايت با ذکر منبع بدون اشکال است. ارجاع به پايان نامه‌هاي دانشجويي بايد قالب استاندارد علمي انجام شود.